จรดเส้นขอบน้ำ / ผู้แต่ง

งาน เสวนาชาวค่ายที่ผ่านมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นแบบครอบครัวชาวค่าย ภายในห้องประชุมชั้นสองของบ้านเซเวียร์ ซึ่งใช้เป็นสถานที่จัดงาน เพื่อนพี่น้องชาวค่ายราวยี่สิบคนร่วมรับฟังการแบ่งปันประสบการณ์จากรุ่นพี่ ค่ายอย่างพี่นริศและพี่สุ (สุภาพร นะมามะกะ) ที่วันนี้พี่ทั้งสองสละเวลามาเป็นวิทยากรบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ “คุณค่าความเป็นคน” ผ่านประสบการณ์การทำงาน ผ่านมุมมองในการใช้ชีวิตให้เราได้รับฟังกัน การ เปิดประเด็นเสวนาเกี่ยวกับเรื่องสิทธิมนุษยชนของเพื่อนมนุษย์บางกลุ่มที่ถูก ลิดรอนสิทธิ์ เหตุการณ์ต่างๆที่พี่บอกเล่า อาจทำให้เรารู้สึกเห็นใจและสะเทือนใจไปบ้าง แต่นั้นก็ทำให้ใจของเราเปิดกว้างมากกว่าที่เคยเป็นอยู่ เรา ได้เรียนรู้ร่วมกันว่า เราสามารถช่วยเหลือพวกเขาได้ดีมากกว่าการเห็นใจ เพียงแค่เราเปิดใจยอมรับและไม่ตีคุณค่าของเขาแค่เพียงเปลือกภายนอกที่เรามอง เห็น ไม่ตีค่าราคาพวกเขา เพียงเพราะเขาเหล่านั้นเป็นชนกลุ่มน้อย เพียงเพราะเขาพูดภาษาไทยไม่ชัด เพียงเพราะเขาไม่ใช่คนไทย เพียงเพราะเขาเป็นพวกเร่ร่อน ขอทาน หรือเพียงเพราะเขาแตกต่างไปจากเรา แต่เราจะให้คุณค่าในความเป็นคนขอเขาเฉกเช่นที่เราให้คุณค่ากับเพื่อนของเราเอง

เรา รู้สึกว่าหัวใจเราได้รับการขัดเกลามากขึ้น เราได้ปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งการมองแบบใหม่ให้กับตัวเอง เราได้แนวคิดที่แตกต่างไปจากเดิม ซึ่งนั้นทำให้เรามองเพื่อนมนุษย์ทุกคนอย่างเท่าเทียม ดวงตาคู่เดิมของเราสวยงามขึ้น หัวใจดวงเดิมของเราเปิดกว้างขึ้น และนั้นทำให้เราให้คุณค่าและเห็นความสวยงามของทุกชีวิตที่มีอยู่

สิ่ง ต่างๆที่เพื่อนพี่น้องชาวค่ายได้แบ่งปันสะท้อนให้เราเห็นว่า ทุกคนได้อะไรบ้างจากงานครั้งนี้ ความรู้สึกเหล่านั้นมันช่างงดงาม จนเกรงว่าหากตัดทอนบางข้อความมาบอกเล่าคงไม่สามารถอธิบายให้เพื่อนๆที่ไม่ ได้มาได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่สวยงามนั้นได้ทั้งหมด ดังนั้นแล้ว จึงขอยกเอาข้อความเหล่านั้นทั้งหมดมาแบ่งปันให้ทุกคนได้อ่านและร่วมรู้สึกดี ดีไปพร้อมกับเราด้วย

สิ่งดีดีที่เพื่อนๆได้รับจากการร่วมงานในครั้งนี้
- ได้รู้จักการใช้หัวใจมองคนอื่น ทำให้รู้สึกว่าคุณค่าของความเป็นคนมันยิ่งใหญ่มากกว่าคุณค่าของวัตถุ
- การได้เห็นแรงขับเคลื่อน พลังของเยาวชนที่ยังมีมุมมองที่ดีต่อศักดิ์ศรีของความเป็นคน
- ได้รับทัศนคติในการมองชีวิตคนอื่นอย่างมีความหมายและมีคุณค่ามากขึ้น- ได้เจอรุ่นพี่ ถึงแม้จะไม่ได้คุยแต่ก็รู้สึกอบอุ่นดี/ได้แนวคิดหลักดีๆ แยกแยะระหว่างสิ่งที่เราไม่ชอบกับอคติอย่างที่พี่นริศพูด “แค่ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เค้ากระทำ แต่ก็ยังยอมรับความเป็นคนของเขาอยู่”
- การตระหนักรู้และการวัดคุณค่าความเป็นมนุษย์
- วิธีการปรับสภาพแนวคิด จิตใจให้ยอมรับตนเอง เพื่อการอยู่ร่วมกันในสังคมได้อย่างมีความสุข
- การย้ำถึงคน ไม่ว่าจะชาติไหนต่างก็มีคุณค่าในตัวเอง เป็นมนุษย์เหมือนกับเรา ดังนั้นจึงควรปฏิบัติกับเขาเช่นมนุษย์ที่เท่าเทียมกับตัวเรา
- การมองว่าเราทุกคนมีคุณค่าความเป็นคนเท่าเทียมกัน
- ไม่ควรตัดสินคุณค่าความเป็นคนจากสิ่งภายนอก
- ไม่ควรมีทัศนคติแบบเหมารวม
- ความเคารพในบุคคล
- ได้ตระหนักถึงคุณค่าความเป็นคนของตนเองมากขึ้น
- ได้เข้าใจมุมมองในความเป็นมนุษย์ได้ในอีกมุมหนึ่ง และได้รู้ถึงคุณค่าความเป็นมนุษย์มากขึ้นไปอีกระดับ
- การที่เรามองเห็นคุณค่าของตนเองนั้น จะทำให้เราเห็นคุณค่าของบุคคลอื่นด้วย
- คุณค่าของคนไม่ได้อยู่ที่ผลของงานเสมอไป
- ถ้าเรามองคนอื่นด้วยอคติ เราจะไม่เห็นคุณค่าของคนนั้น
- แนวคิดใหม่ในการมองคนอื่น
- ได้เตือนตัวเองที่จะช่วยเหลือ แบ่งปันกับคนรอบข้าง
- การที่ได้ถูกกระตุ้นให้มองถึงความเป็นคนของคนรอบกายเป็นสิ่งที่ทำให้โลกนี้ ช่างสดใส (ทำไมต้องสิ่ง-กระตุ้น เพราะเชื่อว่าคนทุกคนมีความดีในตัวทุกคน เพียงแต่มองข้ามสิ่งเหล่านั้นหรือไม่ได้ใส่ใจหรือไม่ได้สังเกต การถูกกระตุ้นทำให้ความดีในตัวเราแพร่ออกมาและทำให้ผู้อื่นก็มีความดีในตัว จากสายตาเรา )
- การตัดสินคุณค่าความเป็นมนุษย์
- การเข้าใจ ใส่ใจ คุณค่าความเป็นมนุษย์ในบุคคลอื่นๆ
- ความมั่นใจในความคิด เพราะเป็นคนที่คิดเรื่องเสรีภาพและมองคุณค่าของคนเท่าเทียมกันอยู่แล้ว แต่พอมากิจกรรมนี้เห็นว่ายังมีคนที่พยายามจะมองแบบเดียวกับเรา ทำให้มั่นใจที่จะคิดแบบนี้ต่อไป
- ระวังคำพูดที่กระทบใจผู้อื่นมากขึ้น
- การเสวนาครั้งนี้ทำให้รู้สึกว่าต้องการจะพัฒนาทัศนคติของตนเองต่อผู้อื่นให้ เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น จากการที่เคยมีอคติหรือดูถูกกลุ่มชาติพันธุ์ ซึ่งในวันนี้ทำให้รู้สึกผิดและต้องการจะขอโทษทุกๆ คน และกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ หลังจากเสวนาในครั้งนี้ก็ตั้งใจจะหยุดทัศนคติ และพฤติกรรมที่มีคติต่อผู้อื่น และจะทำให้คนรอบข้างเห็นคุณค่าของความเป็นมนุษย์มากขึ้น
- ชีวิตติดดินที่พอเพียง

เสียง จากหัวใจที่สะท้อนออกมาเป็นตัวหนังสือแทนถ้อยคำพูดเหล่านี้ เป็นสิ่งยืนยันว่าเราได้เพาะเมล็ดพันธุ์แห่งการให้คุณค่าแก่คนรอบกายลงไปใน ตัวของเราแล้ว เราเชื่อว่าเมล็ดพันธุ์ทุกเมล็ดจะแตกหน่อและเติบโตเป็นต้นไม้ ต้นเล็กบ้างใหญ่บ้าง เพื่อช่วยกันอุ้มชูและจรรโลงโลกใบนี้ให้สวยงามไปด้วยการเห็นคุณค่าของกันและ กันตามบทบาทของตนเองต่อไป